Ontwikkelingsland – boerderij
Tonijn heeft geen vaste verblijfplaats in zee maar trekt door de wereldwateren opzoek naar eten zoals andere scholenvissen en inktvissen. De roofvis wordt dan ook nauwelijks gevangen en gegeten door de lokale bevolking. Het zijn vooral internationale bedrijven die op tonijnen jagen. Dit doen zij meestal met behulp van helikopters of kleine vliegtuigjes. Tonijnen zwemmen vlak onder het oppervlak in scholen of onder een troep dolfijnen – waarschijnlijk omdat ze zo profiteren van de vissen die aan de jagende dolfijnen ontkomen – en zijn dus duidelijk zichtbaar vanuit de lucht. Piloten geven de locatie van de tonijn door aan de vissers op zee.

Ontwikkelingsland - verwerking en export
Het vers houden of invriezen van tonijn vraagt om schepen met dure vers houd of invries voorzieningen. Het zijn dan ook voornamelijk Europese internationals die zich hier mee bezig houden. Niet Europese internationals blikken tonijn voornamelijk in. Omdat tonijn vaak in het ene land wordt gevangen en in het andere wordt ingeblikt is het erg moeilijk om te zien waar de tonijn vandaan komt.

Westen – import en verwerking
Wild gevangen tonijn wordt niet altijd meteen aan consumenten verkocht. Vaak wordt tonijn overgedaan aan tussenpersonen die de vis opsluit in kooien om deze daar verder vet te mesten, tonijn opfokken, om zo een vettere vis en dus een duurdere vis te kweken. Dit gebeurt vooral in Australië, Japan en de Middellandse Zee.

Westen – detailhandel
De consumptie van tonijn is de afgelopen decennia gigantisch toegenomen. Een gevolg hiervan is dat de oceanen en zeeën worden leeg gevist. Het aantal tonijnen is volgens de Dalhousie University in Canada de afgelopen vijftig jaar met 90 procent gedaald. Niet alleen de aantallen tonijn zijn afgenomen maar ook worden de tonijnen steeds kleiner.